dariusz.staropietka.com ▸ blogRSS Feed


Pokojówka

10 marca cudownie ozdrowiałem. Jak śpiąca królewna najpierw przespałem w końcu całe dwie noce, a rankiem - 10 marca - po niemal dwóch latach bólu poczułem się w końcu wyspany, zrelaksowany i wypoczęty. Nie sądziłem, że ten moment kiedyś w ogóle nadejdzie. Wyzdrowiałem! Hura! Nic nie jest ważniejsze niż poczucie, że jest się zdrowym i niezależnym od osób trzecich.

Postanowiłem wziąć się z życiem za bary i zaleźć pracę. Postanowiłem związać się zawodowo z grafiką. To zajęcie daje mi dużo radości, potencjalnie stwarza możliwości rozwoju, więc - zważywszy na jakieś tam doświadczenie - nie powinno być wielkiego problemu - uznałem.

Pomyliłem się straszliwie, bo na wysłane CV nie odpowiedział N.I.K.T.! W akcie desperacji zdążyłem zahaczyć o Biedronkę i kilkanaście innych sklepów. Odpowiedzi Z.E.R.O.! 170 wysłanych aplikacji i gówno z pętelką!

Wiesz, ja jestem chyba przygłupem bez perspektyw. Chcę pracować, ale NIKT mnie nie chce - żaliłem się Koledze, który w odpowiedzi burczał coś jakby "uhm", "aha" itp.

Kolega zadzwonił dwa dni później.

Słuchaj, pracę chcesz? - zaczął tytułem (bez) wstępu.
Jaką? - zapytałem.
A u mnie szukają osoby. Nadawałbyś się.
Ile płacą i jaka to praca? - zapytałem podekscytowany.
XXX PLN za godzinę, a praca przy... sprzątaniu pokojów i na... zmywaku. Chcesz?

W tym momencie przez głowę przeleciały mi: tornado, tsunami, siedem burz i Bóg jeden wie co tam jeszcze. Pomyślałem jednak, ze Matka gary zmywać i sprzątać nauczyła, że cokolwiek będzie lepsze od siedzenia na dupie i pierdzenia w fotel, a poza tym to żaden wstyd pracować fizycznie, i że wszystko dzieje się po coś (choć akurat nie pojmuję po co mi to doświadczenie) i może mam jeszcze coś do przepracowania, zanim zejdę.

Biorę - rzuciłem do słuchawki.
-- Bądź jutro na ósmą - rzucił Kolega.

Miałem robić oszałamiającą karierę w grafice, a zostałem... POKOJÓWKĄ.

Tak też jest dobrze. Nie mam prawa narzekać. Chociaż... mimo wszystko wolałbym nieco inne zajęcie. Jeśli je zmienię to i tak będzie mi żal Ekipy.

Życie jest przedziwnie zaskakujące...